Ktoś celowo ściął drzewo i zniszczył gniazdo bielika pod Poddębicami! Nie żyją małe pisklęta

Tragiczne odkrycie w nadleśnictwie Poddębice

Hanna Bednarek-Kolasińska, pełniąca funkcję rzeczniczki Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi, przekazała we wtorek, 12 maja, druzgocące informacje o dewastacji siedliska bielika. Dzień wcześniej, 11 maja, leśniczy oraz członkowie Komitetu Ochrony Orłów udali się na miejsce w celu zaobrączkowania młodych, jednak natrafili jedynie na powalone drzewo i zrujnowane gniazdo. Pracownicy lasów szacują, że do tego okrutnego czynu doszło kilka dni przed ich wizytą.

- Na miejscu obok zniszczonego gniazda znaleźliśmy pióra i szczątki około czterotygodniowych piskląt. Wszystko wskazuje na celowe działanie osoby, która świadomie doprowadziła do zniszczenia miejsca lęgowego jednego z najcenniejszych gatunków ptaków w Polsce - powiedziała Bednarek-Kolasińska.

Sprawca wyciął siedlisko ptaków w strefie ochronnej

Zniszczone miejsce znajdowało się na specjalnie chronionym obszarze, a drapieżniki każdego roku odchowywały tam dwójkę młodych. Eksperci z Komitetu Ochrony Orłów od dłuższego czasu regularnie obserwowali to stanowisko i dbali o obrączkowanie wyklutych ptaków.

- Dla gniazda bielików pod Poddębicami zorganizowana była strefa ochrony. Leśnicy dbali o to, żeby gniazdująca tam para miała warunki jak najbardziej zbliżone do dzikich. Nie prowadziliśmy w okolicy żadnych prac leśnych. Nawet nie czyściliśmy duktów w najbliższej okolicy, żeby ograniczyć poruszanie się tam ludzi. Teren w otoczeniu gniazda przypominał puszczę - powiedziała Bednarek-Kolasińska.

Przedstawicielka łódzkiej RDLP zasugerowała, że wandal najpewniej śledził trasę przelotu drapieżników z ich terenów łowieckich zlokalizowanych nad Zalewem Jeziorsko. W całym tamtejszym lesie sprawca zrąbał wyłącznie to konkretne drzewo z gniazdem, niszcząc ptasi dom i zabijając młode. O sprawie natychmiast powiadomiono policję. Zgodnie z polskim prawem, za tego typu przestępstwo przeciwko środowisku grozi kara do pięciu lat pozbawienia wolności.

Wzrost populacji bielika w Lasach Państwowych w Łodzi

Ten majestatyczny ptak odgrywa kluczową rolę w naszym rodzimym ekosystemie. Jego populacja systematycznie rośnie dzięki zaangażowaniu służb leśnych i wyznaczaniu specjalnych obszarów zabezpieczających lęgi. W łódzkiej Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych od 2016 roku liczba takich stref zwiększyła się z 14 do aż 32. Zajmują one łącznie ponad 320 hektarów, a na czas wychowywania młodych ustanawiane są dodatkowe tereny ochrony okresowej o powierzchni niemal 990 hektarów.

W obrębie działalności łódzkich leśników wyznaczono 32 strefy chronione przez cały rok, co w praktyce oznacza obecność gniazda w każdym z tych miejsc. Ptaki te użytkują swoje domostwa przez wiele sezonów. Konstrukcje te mogą osiągać imponujące rozmiary – do 4 metrów wysokości, 2,5 metra średnicy i wagę przekraczającą tonę. Drapieżniki najchętniej budują je na potężnych, ponad 120-letnich drzewach, które są w stanie utrzymać tak ogromny ciężar. Ich terytoria łowieckie rozciągają się na obszarze od 60 do nawet 300 kilometrów kwadratowych.

Charakterystyka i zwyczaje największych polskich ptaków szponiastych

Bieliki to najwięksi przedstawiciele ptaków szponiastych w naszym kraju, a do lęgów przystępują wyjątkowo wcześnie – już na przełomie zimy i wiosny. Proces wysiadywania jaj i odchowywania potomstwa trwa aż do sierpnia, dlatego dorosłe osobniki nie mogą zwlekać z rozpoczęciem sezonu. Wykarmienie młodych to dla rodziców ogromne wyzwanie. Jedno pisklę potrzebuje ponad pół kilograma pożywienia dziennie, a zanim opuści gniazdo, potrafi zjeść nawet 50 kilogramów ryb i drobnych ssaków.

Samiczki tego gatunku mogą ważyć do 6 kilogramów, a rozpiętość ich skrzydeł sięga 2,5 metra. Samce są zaledwie odrobinę mniejsze. Osobniki powyżej piątego roku życia charakteryzują się ciemnobrązowym upierzeniem, jasnopłową głową i szyją, intensywnie żółtym dziobem oraz śnieżnobiałym ogonem. Ptaki te łączą się w pary na całe życie i szukają nowego partnera tylko w przypadku śmierci poprzedniego, a w naturalnych warunkach dożywają około 30 lat. Jeszcze na początku XX wieku gatunek ten był w Polsce na skraju wyginięcia. Dzięki zdolnościom adaptacyjnym i wieloletniej ochronie, krajowa populacja szacowana jest obecnie na 1,5 do 2 tysięcy par lęgowych, co plasuje nasz kraj na trzecim miejscu w Europie.